VreedenBlues wenst iedereen een fijne zomer!! We gaan weer van start op ZONDAG 2 september
Toch gaan we niet helemaal eenzaam de zomer in: TWEE EXTRA BLUESOPTREDENS
BLUES EXTRA: De Amerikaan Ron Hacker
– woensdag 20 juni – 21.00 [gratis]
Ron Hacker (67 j) was pas elf jaar toen hij de Blues leerde kennen, met de muziek van Muddy Water, Howlin' Wolf en zo vele anderen.
Na veel omzwervingen ontmoette hij Yank Rachell en Sleepy John Estes, van Yank leerde Ron de kneepjes van de Delta Blues en trad regelmatig met hem op.
Ron kreeg een kans om alleen op te treden in San Fransisco en kort daarna formeerde hij zijn band The Hacksaws. En was in alle clubs/podia in de San Fransisco Bay Area te vinden. Ron heeft een specifiek geluid met een gitaar uit 1934 welke hij regelmatig met wat tape moet verzorgen zodat de gitaar heel blijft! Ron speelde de Blues, maar had ook de Blues tijdens zijn omzwervingen in de USA. Zijn ervaringen heeft hij in boekvorm uitgegeven: "White Trash Bluesman", het is een boeiend verhaal geworden. Ook toert Ron regelmatig in Frankrijk, Denemarken en Noorwegen. In de Willem Slok is hij solo te bewonderen. Hoewel op een woensdagavond kunnen we deze kans niet aan de het café voorbij laten gaan.
BLUES EXTRA: Bas de Haan
– zaterdag 14 juli – 21.00 [gratis]
Hieronder het verslag van Bas de Haan op VreedenBlues I:
waardig afsluiter 1ste seizoen Vreedenblues
(door Gerrit Harmsen)
Vreedenblues had als afsluiter van het seizoen Bas de Haan weten te strikken. De temperatuur en de kwartfinale van het voetbal hadden zo maar een spelbreker kunnen zijn. Niks bleek minder waar. Met een vindingrijke oplossing was er zowel binnen als op het terras te genieten van deze Nederlandse bluesjongen. Een heerlijk zwoel zomeravondje en een vol Vreedenblues was het resultaat van de keuze semi-akoestisch te versterken.
Met eigenbewerkingen van grote krakers, zoals ‘Black Betty’ , Some Kind Of Wonderful, Sympathie For The Devil, en songs van eigenhand werd er geboeid geluisterd naar de stampende, grommende, gitaar en bluesharp spelende Bas.
Naast Engels kwamen zijn Nederlandstalige songs gelukkig ook aan bod. Bijna alle nummers van zijn laatste CD “Die Jongen Van De Overkant” werden de ether in geslingerd. Positief verschil is dat deze songs live nog meer in kracht toenemen. De zang en uithalen van Bas zijn op momenten zo sterk dat het bomvolle terras publiek er niet om heen kan om op gepaste wijze Bas toe te juichen.
Rond 23.30 komt er dan toch een einde aan de laatste bluesavond van dit seizoen. Het enthousiaste publiek krijgt Bas zover nog één nummer als toegift te spelen. En jawel, hij gaat in op het verzoek om nog 1x ‘Dronken Op De Bank’ te spelen.
VERSLAG:
Dubbel optreden: Duketown Slim + Jenn.B.Blues
5 mei 2012
Tekst: Joris Pietersen / Foto’s: Marcel Wolthers: website
Het afgelopen Vreedenblues seizoen kenmerkte zich door een grote verscheidenheid aan artiesten. 5-koppige elektronische bands, waarbij je bij binnenkomst onder de gitaarhals moest doorlopen of een enkele akoestische gitaar op een barkruk, vergezeld door slechts een stem en een bluesharp: als je nietsvermoedend een eerste zaterdag van de maand de Willem Slok binnenkwam wist je simpelweg niet wat je aan zou treffen. Wel dat je in ieder geval geen entree hoefde te betalen, dat je in ieder geval een van de vele vormen van de blues zou beleven en dat de sfeer altijd goed was. Op zaterdag 5 mei was er een double-bill aangekondigd om seizoen 2011-2012 af te sluiten: JennBBlues en Duketown Slim.
Al rond 20 uur begon het behoorlijk vol te stromen in de Slok en toen een half uur later Duketown Slim begon was het café al goed gevuld. Een onbekende naam is hij al lang niet meer, wat alleen al blijkt uit het publiek dat hartstochtelijk zijn One Meatball meezingt. Duketown Slim vertolkt de blues met heel zijn hart. Zijn kenmerkende stem, in combinatie met een plankje onder zijn rechtervoet en een rauwe harmonica maken zijn sound uniek. Een mooie opwarmer, die naadloos overliep in het optreden van JennBBlues.
De band JennBBlues is geformeerd rond zangers Jennifer Bomert, met gitaristen duo Rob Wielens en Egbert Knol en gecompleteerd door bassist Erik Leuverink en drummer Bren Geerlings. Egbert en Rob vormen een uitstekend duo op gitaar, waarbij Egbert zorgt voor de finesse en Rob de boel opzweept. Voeg hierbij een solide basis op drums en bas toe en de intuïtieve Jennifer heeft alles wat ze nodig heeft om los te gaan. En dat doet ze, op blote voeten stampt ze, met haar volle stem schreeuwt ze wanneer het nummer erom vraagt klampt ze zich vast aan de microfoon. Haar stem is rauw maar zuiver en kan tegelijk ontroeren en scheuren terwijl ze een setlist afwerkt met veel blues klassiekers, waaronder Welcome to the Human Race en Going Down van Walter Trout. Tijdens het optreden gaan steeds minder mensen met elkaar praten om met volle aandacht te luisteren, terwijl Jennifer door het café loopt, de trap op en terug naar de band, terwijl Imco zijn harmonica er bij heeft gepakt om de boel nog meer op te zwepen. Een meer waardige afsluiter van het seizoen was eigenlijk niet mogelijk geweest.
Na een paar Vreedenblues seizoenen kan inmiddels dan ook geconcludeerd worden dat de organisatoren een succesvol concept hebben neergezet in Utrecht. In een stad die toch al niet rijk is aan blues is dit een zeer welkome afwisseling en terwijl hier en daar diverse projecten mislukt zijn blijft Vreedenblues fier overeind, en dat zonder het heffen van entree en met een uitstekend geluid. Velen die ooit eens door bekenden, vrienden of familie zijn meegenomen keren vanaf dat moment als vaste en graag geziene gasten terug. Dit levert soms een behoorlijk vol café op, waar ruimte moet worden gezocht op de banken en de trap, maar op een of andere manier levert dit nooit noemenswaardige problemen op. Toch, is ook het commentaar van veel bezoekers, zou het eigenlijk ideaal zijn als de ruimte in ieder geval anderhalf keer zo groot was, maar of dat opweegt tegen de intieme sfeer in de Slok is een vraag die ik gelukkig niet hoef te beantwoorden. Ik wens Gerrit en Imco dan ook veel succes.