Archief
terug naar: Willem Slok
TWITTER VREEDENBLUES:
andere links:
BluesMagazine.nl:
Twelve Bar Blues Band
7 januari 2012
Tekst: Gerrit Harmsen / Foto's: Marcel Wolthers: website
Een constante schittering in de ogen en een grote glimlach op het gezicht verraad zijn plezier. Kees Dusink wordt overladen met een groot enthousiasme als hij zich solerend door de overvolle kroeg begeeft en het intieme contact tussen band en Vreedeblues nog eens strakker aanhaalt. De kleinste Blues Joint van Nederland is dan al helemaal verpletterd door de beste bluesmachine van Nederland.
Bij Vreedenblues is het voor de muzikanten onmogelijk te ontsnappen aan contact met het publiek. Schouder aan schouder staan de heren van Twelve Bar Blues Band op elkaar geplakt, nauwelijks ruimte om een keer van houding te veranderen. Is deze entourage wordt er rond 21.00 overdonderend geopend met Can Your Here Me Howlin' en slaan de vonken bij de eerste song van de avond al direct over. Met de drie uitgebrachte Cd's heeft men voldoende repertoire om de avond te vullen en een gevarieerde setlist het café in te slingeren. Bovendien worden we ook verrast met enkele schitterende songs die we op het nieuwe album kunnen verwachten. Eén van deze songs kan wel eens net zo'n geweldige kraker worden als het huidige Key To Your Heart. Twelve Bar Blues Band heeft geen enkele moeite zich vanavond aan te passen aan de kleine ruimte waarin ze moeten spelen. We zien bij frontman Jan J. Scherpenzeel dezelfde scherpte als op de grote podia. Kees Dusink strooit ook vandaag met solo's die de oren strelen en kippenvel veroorzaken. Het slagwerk van Marcel Bakker en de groovende bass van Patrick Obrist zijn ook vanavond weer de olie in deze goed lopende bluesmachine. En toch, waarom lees ik zelden de naam Randy Pears? Voornamelijk vertoevend op de achtergrond is hij misschien wel het geheime wapen van deze band. Hij complementeert de ritmesectie op een werkelijk fenomenale manier. Zichzelf wegcijferend, alles in dienst van….maakt hij deze avond een geweldige indruk. Na ruim 2 uur swingblues, Shake Your Money Maker, voortreffelijke slowblues, Love Is Pain, belanden we bij het bekende E-mail From Heaven. Tijdens de ode schreeuwt J.J. Sharp enkele namen van grootheden het café in, luid gejuich is het vervolg. In een plat gespeeld Vreedenblues naderen we helaas het einde. Wat een klasse, wat een rete strakke ritmesectie, wat een power, wat een bluesband….!
Als ik na afloop buiten sta om even frisse lucht te happen maakt een totale verbijstering zich van mij meester. Hoe is het toch mogelijk dat Twelve Bar Blues Band nog nooit op Ribs & Blues heeft gestaan? Een band die toch duidelijk heeft bewezen dat ze absoluut tot de buiten categorie van ons land behoren. In het Pinksterweekend van 2012 dan maar? Uiteraard is Vreedenblues de eerste zaterdag van februari weer terug. Ook voor dan hebben we met Big Will & The Bluesmen weer een prima band weten te strikken. Tot dan!
Website: /www.twelvebarbluesband.nl
Blues on Bootz
3 december 2011
Tekst: Imco Ceelen / Foto’s: Marcel Wolthers – http://www.flickr.com/photos/metrique
Dat we inmiddels een beetje verwend zijn in Willem Slok wat betreft te gekke Nederlandse bluescombinaties moge duidelijk zijn. Twee en een halve seizoen nadat we het initiatief VreedenBlues zijn gestart, staan we desondanks toch weer te trappelen als het paard van sinterklaas om een avondje door te brengen met Blues On Bootz op het menu. Deze pot wordt gevuld met een vijftal muzikanten die we hebben mogen bewonderen als back-up-band van de Chicago-blues artiest Michael Dotson. Dat was, om eerlijk te zijn, de enige voorkennis waar we vanuit gingen toen we deze band op de agenda plaatsten. Toen we echter hoorden wie de microfoon ging vasthouden deze avond, schrokken we wel even. Marijn Ooijman?!?… maar uhh.. dat is toch die agent van backstage promotions?. kan deze beste man zingen?.. Het antwoord, weten we nu, is wel degelijk te beantwoorden met een JA. Marijn, ook zanger van Spook, weet niet alleen zijn stembandjes aangenaam samen te spannen maar staat als een echte pro het publiek en de band te entertainen. Het balletje wordt mede hooggehouden door Eric Broer van Dijk, die zich kranig uit de hoek slaat op drums, en daisys duke Hans Hofsteede op basgitaar. Dat de laatstgenoemde ook op een gitaar zijn weg zou weten, kunnen we terughoren aan de zwierige noten die hij zo nu en dan toevoegt aan zijn stevige bas-basis. We hadden ook een kleine primeur tijdens deze VreedenBlues-editie: een toetsenist! Bij gebrek aan overtollige huisvesting moeten we meestal nee zeggen tegen menigeen klavier. Toegegeven, met wat creatief schuifwerk en het ontbreken van een gebruikelijke tweede gitarist ging het eigenlijk prima. Gelukkig maar want anders hadden we het subtiele spel van Ab Faber moeten missen. Ik ben niet altijd fan van een toetsenist in een band. Het dikt de boel vaak te veel aan zonder aanwijsbare reden. Deze man weet het geheel echter prima aan te vullen en komt op de juiste momenten met prachtige door de blues ingezegende solo’s.
In het bij aanvang matig gevulde Vreedenblues was het vandaag aan de twee heren van The Mercymen om Café Willem Slok te injecteren met een stukje puike Mississippi - Delta Blues met daarin af en toe een vleugje Chicago en Texan blues.
Het duo bestaat uit Big Bo, gitaar en zang, en Ruurd van der Vegt, bluesharp en bijstem.
Als de eerste klanken gespeeld worden schuifelen er her en der wat stoelen en rechten anderen nog eens de rug om er eens goed voor te gaan zitten. Gitaar en een voortreffelijke en doordringende zang met daarbij een subliem er zeer subtiele bluesharp sound weten dit voor elkaar te krijgen. Uiteraard horen we een aantal Muddy Waters songs waaronder o.a. Country Blues. De eerst rillingen beleven we echter bij de traditional Look At the People Standing At The Judgement dat we bijvoorbeeld kennen van Skip James. Gewapend met slechts zijn handen, zang en de donkere bijstem van Ruurd van der Vegt zien we de eerste verbazing op de gezichten van de Vreedenblues liefhebbers. Muisstil met alle aandacht gericht op The Mercymen wordt er geluisterd. Luisteren, dat kunnen de liefhebbers bij Vreedenblues.
Om zo’n swingende bluesband compleet te maken, moet er natuurlijk een gitarist bij die zijn blues en boogie verstaat. Dat zo’n rol prima voor Thijs Westenberg is weggelegd, was voor mij geen verrassing. Als je als gitarist naast Michael Dotson op het podium mag verschijnen, heb je duidelijk wat in je mars en dat laat hij deze keer weer met volle overgave zien. Het is in het woekerende woud van solo-gitaristen soms moeilijk om nog wat eigenheid te ontdekken, Thijs heeft dit overduidelijk. Hij praat met zijn instrument zoals het bedoeld is. De nummers die de jongens van Blues on Bootz uitgekozen hebben, zijn niet uit de gebruikelijke cover-doos. Een keer geen “Sweet home Chicago” of het, soms tot vervelens toe uitgevoerde “Hoochie Coochie man” maar nummers als“Linda Lou”, “Snatch it back and hold it”, “Drownin’ on dry land” en de heerlijke meezinger “Mary Jane” klinken door de gelagkamer van Willem Slok. Deze juweeltjes, samen met een groot aantal eigen nummers als “Cryin’ in my Bootz” en “Hear my baby talking” zorgen er voor dat de bezoekers weer gekieteld worden om dit feestje met 100% overgave tot zich te nemen. De organisatie van VreedenBlues heeft als grondregel geprobeerd om iedere keer nieuwe koppen op de eerste zaterdag van de maand te zetten maar krijgt steeds meer het verzoek om bepaalde bands terug te laten komen. Dat Blues on Bootz in dat rijtje thuishoort, is gebleken uit de lovende woorden van de vaste bluesjunkies uit Utrecht. Wie weet, ik zou zeggen: houd allen de programmering in de gaten op www.willemslok.nl en kom op 7 januari in ieder geval het nieuwe jaar vieren met de Twelve Bar Blues Band. Tot ziens… Tot Slok!
The Mercymen
5 november 2011
Tekst: Gerrit Harmsen / Foto’s: Marcel Wolthers
Rootsman Big Bo zet voor de 2de maal deze avond zijn gitaar aan de kant. Hij pakt 2 ijzeren spoorrailnagels en begint het ritme te slaan. Klang.....klang.....,klang….klang, zijn stem dringt de muren van het café binnen. Verbijstering valt over de gezichten van de aanwezigen. Als allen weer enigszins hersteld zijn van wat er op hen afkomt, zwelt het luide geklap aan op het ritme van het op elkaar klappende ijzer. Klang…..klang…..!
In het bij aanvang matig gevulde Vreedenblues was het vandaag aan de twee heren van The Mercymen om Café Willem Slok te injecteren met een stukje puike Mississippi - Delta Blues met daarin af en toe een vleugje Chicago en Texan blues.
Het duo bestaat uit Big Bo, gitaar en zang, en Ruurd van der Vegt, bluesharp en bijstem.
Als de eerste klanken gespeeld worden schuifelen er her en der wat stoelen en rechten anderen nog eens de rug om er eens goed voor te gaan zitten. Gitaar en een voortreffelijke en doordringende zang met daarbij een subliem er zeer subtiele bluesharp sound weten dit voor elkaar te krijgen. Uiteraard horen we een aantal Muddy Waters songs waaronder o.a. Country Blues. De eerst rillingen beleven we echter bij de traditional Look At the People Standing At The Judgement dat we bijvoorbeeld kennen van Skip James. Gewapend met slechts zijn handen, zang en de donkere bijstem van Ruurd van der Vegt zien we de eerste verbazing op de gezichten van de Vreedenblues liefhebbers. Muisstil met alle aandacht gericht op The Mercymen wordt er geluisterd. Luisteren, dat kunnen de liefhebbers bij Vreedenblues.
De indringende zang van Big Bo is en het ondersteunende en bijna virtuoze bluesharp geluid van Ruurd van der Vegt houden de mensen gekluisterd.
Rond het midden van de 2de set komen er een aantal vaste bezoekers binnen die het bij Keb Mo niet lang hebben kunnen uithouden en toch nog wat mee willen pakken van The Mercymen. Zij krijgen er geen spijt van. Met de oude krakers die aan ons voorbij komen, natuurlijk horen we ook Robert Johnson, wordt het enthousiasme steeds groter. Dan gaat voor de 2de maal deze de gitaar aan de kant en wordt deze ingewisseld voor twee ijzeren spoornagels. Alles van deze avond valt samen in één van de mooiste momenten die we tijdens Vreedenblues hebben mogen beleven. Voor absolute TOP Rootsblues hebben we in Nederland THE MERCYMEN….
Robert Lighthouse
Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Marcel Wolthers
Terwijl het centrum van Utrecht 'Cultuur Viert' oftewel het nieuwe culturele seizoen opent tijdens het Uitfeest, trapt Vreedenblues Presenteert… op de eerste zondagmiddag van de maand voor het derde seizoen af met Robert Palinic, beter bekend als Robert Lighthouse. De van origine Zweedse Lighthouse stak als 18-jarige de grote oceaan over om het geheim van de Mississippi Delta Blues te ontdekken. Of hij het geheim ontdekt heeft weten we niet maar dat hij daar de smaak te pakken kreeg is overduidelijk. Als straatmuzikant in Washington D.C. wist de jonge bluesman een heuse cultstatus te bereiken die na het uitbrengen van zijn eerste album Drive-Thru Love zelfs mocht rekenen op prachtige recensies en lofuitingen als "plays delta blues like the great masters" over zich heen kreeg.
Het is iets na vieren als in de Korte Koestraat Lighthouse's uitstekende vertolking van Robert Johnson's Last Fair Deal Gone Down klinkt. Wie zijn ogen sluit hoort het samenspel van twee gitaristen in combinatie met een mooie donkere stem terwijl de hak van de linkerlaars het ritme stampt op de houten vloer van het café. Wie zich graag laat bedriegen met dit moois houdt de ogen gesloten. Het publiek dat vanaf het buitenterras een prima zicht heeft op het optreden ziet echter een éénmansorkest aan het werk. Het is Lighthouse zelf die de ogen regelmatig gesloten heeft en met zijn gezichtsuitdrukkingen pure beleving uitstraalt.
Terwijl zijn vingers soepel over de frets van de akoestische gitaar glijden, blaast hij afwisselend zachte maar ook felle tonen uit zijn harmonica. Het repertoire bevat behalve de rauwe Delta-tonen enige folkblues zoals de bekende traditional, het door The Animals bekend geraakte House of the Rising Sun dat een prachtige inleiding lijkt te zijn op het eveneens prachtige zelfgeschreven Deep Down In The Mud over de nasleep die de orkaan Katrina in Amerika met zich meebracht. Het is een regelrechte protestsong gericht tegen de overheden die het volk in de steek liet en nog steeds laat barsten. Het zegt veel over de betrokkenheid van de Zweed die het indrukwekkende nummer in october 2006 schreef tijdens zijn verblijf in New Orleans.
Het 'geleende' materiaal tijdens het optreden in Utrecht bevat bekend en minder bekend werk van Elmore James, Muddy Waters, R.L. Burnside en Dr. Ross. Terwijl Lighthouse zich nog eens laat gaan tijdens Rollin' And Tumblin' klinken de Utrechtse kerkklokken als een Hells Bells door de steeg. De tijd vliegt als het leuk is en om problemen met de buurtbewoners te voorkomen nadert het akoestische optreden zijn einde. De avond staat op het punt zijn intrede te doen en dan is het mooi eindigen met Memhis Minnie's Hate To See The Sun Go Down wanneer die gebracht wordt met de stem van Robert Lighthouse.
Terwijl binnen de spullen worden gepakt en de financiële zaken worden afgewikkeld is het de bekende Imco Ceelen aka Duketown Slim die buiten met zijn oogverblindende National Guitar het slotakkoord voor zijn rekening neemt. De charismatische performer is zo voorovergebogen met zijn hoed op de verpersoonlijking van de authentieke blues. Hij is nog lang niet klaar zoals blijkt uit zijn I Can't Be Satisfied. De blues moet doorgaan al is het moment om even stil te staan bij het recente wegvallen van David 'Honeyboy' Edwards zeer gepast. Het was tenslotte de 'Last Of The GreatMississippi Delta Bluesmen'. Toeval of niet, 'The Sky Is Crying' op deze broeierige zondagnamiddag.
Veel passanten lopen gehaast het café voorbij om thuis na te genieten van het Uitfeest en om zodoende snel de theatervoorstellingskaarten van hun favoriete cabaratier te kunnen reserveren. Op het moment dat Imco tijdens Come On In My Kitchen naar de klok kijkt krijgt het terras een verrassing op een presenteerblaadje aangeboden. Terwijl Adele wegens stemproblemen uit de roulatie is, blijkt een jonge dame uit een nabijgelegen buurt nog wel trek te hebben in een muzikale toegift. Het gevolg is een fenomenale freestyle-jam tussen de zangeres met haar krachtige stem en Duketown Slim. De nieuwsgierige blikken gaan uit naar Miss Handel, echte naam Sanne, die samen met Slim het trieste Hangman Blues een vrolijk verloop weet te bezorgen en de eerste editie van Vreedenblues Presenteert… een knallend einde bezorgt. Na afloop van deze prettige surprise zijn hier en daar telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld en wordt een eventueel vervolg tijdens één van de volgende edities niet uitgesloten.
JennBBlues
Tekst: Gerrit Harmsen / Foto’s: Marcel Wolthers
JennBBlues waardig afsluiter Vreedenblues seizoen.
Een zwoele zaterdagavond in Utrecht en alle stoelen van de terrassen aan de grachten waren bezet. Ergens anders, in een klein straatje, lieten een aantal blues liefhebbers het terras voor wat het was en begaven zich in het kleine en warme Café Willem Slok om zich door de bluesrock van JennBBlues de oren te laten strelen. Eerst was het echter genieten geblazen van een korte Robert Johnson Tribute door Duketown Slim die i.v.m. de verjaardag van de oude meester een waar eerbetoon hield.
Dan, rond 21.00, krijgen we dan eindelijk de band rond frontvrouw Jennifer Bomert te horen.
Als de eerste muziektonen de kroeg in worden geslingerd is er een mannetje of dertig binnen en het terras nog vol. De geweldige zangstrot van Jennifer, het splijtende gitaar werk van Rob Wielens en Egbert Knol, de stuwende bass van Erik Leuverink en de vreselijk steady drummer Marcel Engelbertink verleiden de mensen het terras te verlaten om toch eens beter te luisteren welke muzikanten en zangstrot nou zo’n indruk maken.
Bij het vierde nummer van de avond is Vreedenblues zoals gebruikelijk weer lekker vol en kan JennBBlues vol gas. De uit covers bestaande stevige en tevens swingende setlist zorgen voor een heerlijke sfeer en weten de aanwezigen steeds meer te pakken te krijgen. De energie van Rob Wielens en Jennifer Bomert werkt erg aanstekelijk waardoor ondanks de warmte iedereen geboeid blijft luisteren en de zweetdruppels voor lief neemt. Na een dik uur zit het eerste deel erop en vlucht iedereen naar buiten om frisse lucht te happen.
Als de band start met de 2de set stroomt iedereen trouw weer naar binnen om maar niks te hoeven te missen. Gaandeweg wordt steeds duidelijker waarom de band de song Wild Wild Woman in het reportaire heeft opgenomen. Het blijkt namelijk prima te passen bij frontvrouw Jennifer. Haar credo lijkt: op muziek behoor je gewoon los te gaan, toch? We horen o.a. de nummers Too Tired, Roadhouse Blues, I Got My Mojo Working, Little By Little voorbij komen en dan laat de klok ons helaas zien dat het einde er aan zit te komen. Voor Rob is dit het signaal om met gitaar op de bank te springen en alle aandacht op te eisen terwijl hij en een geweldige gitaar solo het café in slingert.
Enthousiast wil Vreedenblues uiteraard nog meer en we horen zelfs het Duitse “zugabe” klinken. Voorzichtig kijken we allen naar barman Ton, okay nog eentje dan! De prima klik tussen JennBBlues en Café Willem Slok krijgt na afloop iets definitiefs waardoor het samen met de band nog lang gezellig en onrustig bleef.
Oja, Anouk, Beth Hart, Dana Fuchs, Saint Jude, allemaal dames met een geweldige strot.
Nou, Wild Wild Woman Jennifer Bomert kan er ook wat van. Een pareltje van een bluesstrot en die ben ik in ons landje nog niet vaak tegen gekomen. Ben dan ook erg benieuwt wat de toekomst voor JennBBlues gaat brengen.
Vreedenblues is tijdens de Uitmarkt in Utrecht op zondagmiddag 4 september weer terug voor een nieuw seizoen daarna gaan we weer gewoon naar de 1ste zaterdag van de maand. Geniet van een mooie blues zomer.
Voor meer foto’s: http://www.flickr.com/photos/metrique/sets/72157626681929766/
http://www.youtube.com/watch?v=UqFap-bhPy4
Website artiest: www.jennbblues.nl
Publiek Vreedenblues de grote winnaar bij de Timo Gross Band. Zugabe, zugabe, zugabe, zugabe, voor de 2de keer dondert de roep om meer door het kleine Cafe in Utrecht. Please Timooo, one more song. Nog één keer komen de akoestische gitaar, de drumbox en de contrabas te voorschijn om de fijne avond af te sluiten als één grote bluesfamilie. Een maand of tien geleden wat het al duidelijk dat de uit Duitsland afkomstige Timo Gross bij Vreedenblues zou optreden. Gelukkig bleek gister dat dit lange wachten ruimschots de moeite waard is geweest. Waar Timo, Frowin[bass] en Michael[drums] de vrijdagavond in Dalfsen nog voor 15 man hun kunsten hadden vertoond was het bij Vreedenblues weer overvol. Zoals altijd klinken rond 21.00 de eerste tonen en dan blijkt dat de band het volume vol open heeft gezet. Als volume zeurpiet staat het geluid wat mij betreft weer eens veel te hard, na wat opmerkingen gaat het volume iets naar beneden en veranderd het van te hard naar net acceptabel. Desondanks heeft Timo er daarvoor, tijdens een gitaar solo, al voor gezorgd dat de mensen geboeid staan te luisteren en het zelfs muisstil is om maar niets te hoeven missen van de sound die Timo uit zijn elektrische gitaar tovert waarbij dat volume knopje helemaal dicht staan. Een prima manier om gelijk duidelijk te maken, hier staat de band en wij eisen jullie aandacht op. Door de afwisseling die de 3 heren de hele avond weten neer te zetten blijft deze dan ook de hele avond aanwezig. Timo switcht van elektrisch en hard, naar zacht en subtiel en eindigt zijn eerste set met een aantal pure akoestische nummers. Gitaar, drumbox en contrabass, en spelen maar. Wanneer de band bij aanvang van set 2 zichzelf met dezelfde instrumenten midden in het café neer plant ontstaat er een grote kring om het 3-tal om maar niets te hoeven missen. Louter akoestisch blijken ze de zaal helemaal voor zich gewonnen te hebben. Voor de nieuwsgierigen, Timo, Frowin en Michael zullen de komende maanden regelmatig afreizen naar Nederland en ze zijn echt een bezoek waard. Met een beetje mazzel wordt het net zo’n feest als vanavond. 27 mei: Timo Gross Band – Bluescafe, Apeldoorn Website artiest: www.timogross.com
Nadat Lightnin’ Guy & the Mighty Gators twee weken geleden het kleine en oh zo gezellige Willem Slok in Utrecht op haar kop hebben gezet, mochten we alweer samenkomen onder de vlag Vreedenblues om te gaan genieten van de hardwerkende Haagse bluesband: Tough’n Tender.
Ook de zanger Menko Paul verstaat zijn vak goed. Het ene nummer na het andere gooit hij met verve uit zijn goedgezalfde bluesstrot. Nummers als “I had enough” van Kenny Wayne Shepherd of “Groovebreaker” van the Hoax zijn nou niet, vocaal gezien, de minste uitdagingen zou ik zo willen zeggen. En ook bij de langzamere nummers weet hij de gevoelige snaar Toch moet ik wel zeggen dat ik een verschil gemeend heb te merken tussen de eerste en de tweede set. Tijdens de eerste set, hoe aanstekelijk ook, vond ik af en toe het vuur waarmee gespeeld en gezongen werd een tikkeltje aan de overdreven kant. Menko wil zijn prima stem af en toe kracht bij zetten door, naar mijn mening, iets te veel ad-libjes en versiersels. Ook Ber vuurt een groot aantal gitaarsalvo’s af wat getuigt van een waanzinnige kundigheid maar niet altijd een gebalanceerde dynamiek ten gevolge heeft. De beide heren hebben mij ervan overtuigd dat ze dat helemaal niet nodig hebben. Dat blijkt wel als de tweede set van begin tot het eind in mekaar past als een waanzinnige blues-puzzel wat overduidelijk meer uit de tenen lijkt te komen van de muzikanten. Tough’n Tender krijgt deze kleine blues-herberg wederom aan het dansen en ik merk aan de bezoekers dat ze het uitermate naar hun zin hebben. Jammer dat we om kwart voor twaalf de eindstreep moeten zetten onder, opnieuw, een geweldig sfeervolle Vreedenblues-editie. Op naar de eerste zaterdag van de volgende maand (2 april om precies te zijn). Dan kunnen we allen gaan genieten van Timo Gross. Ik hoop iedereen dan ook weer terug te zien in Willem Slok. Ben je geïnteresseerd om Tough’n Tender eens ergens te gaan bewonderen: 3 april – Sunday Blues Ede, locatie t.b.a. Lightnin' Guy & The Mighty Gators blijken het wachten waard. Lightnin'Guy en zijn Mighty Gators zag ik voor het eerst in 2009. Hoewel de samenstelling niet helemaal meer dezelfde is als destijds geldt dat wel voor de energie van deze band.
Op een grootfestival, of in een zeer kleine kroeg zoals Café Willem Slok, frontman Guy Verlinde gaat voluit. Mede hierdoor is zijn populariteit in Nederland dusdanig groot geworden dat de band met regelmaat vanuit België onze kant op komt.
Na de 1ste twee songs krijgen we met Me & My Blues, Soul Jivin', I Will Rise, Love Light Shine, Love Strong, Fallin'For You en het heerlijke swingende Crazy 'Bout My Baby allemaal songs van de CD 'The Banana Peel Sessions' te horen. Gelukkig is Guy in tegenstelling tot de politici in belgie zoals altijd op zoek naar contact en samenwerking met het publiek. Met zijn attitude en humor weet hij ook Vreedenblues voor zich te winnen.
Als de band met Long Distance Shuffle de eerste set afsluit en de mensen buiten even frisse lucht happen zijn er louter positieve reacties te horen.
Voor degene uit de omgeving van Utrecht die het gemist hebben of nog een keer willen genieten van deze Belgische band, dat kan. Lightnin'Guy & The Mighty Gators – 30 april, Wijk bij Duurstede Vreedenblues is op 5 maart weer terug met de band Tough'n Tender daarna resten op 2 april nog Timo Gross en op 7 mei JennBBlues, wij hebben er nu al weer zin in.
BluesMotel speelt Vreedenblues aan flarden. Een jaar geleden ontstonden de eerste contacten met BluesMotel. In de tussen liggende periode is het hard gegaan met deze band. Een eigen CD die lovende kritieken kreeg, veel optredens, en meer bekendheid. Op 1 januari zag ik ze in Café Miles, te Amersfoort, ruim 3 uur de planken uit de vloer spelen. Gister was het kleine café in Utrecht bij aanvang al overvol en bleek bij de soundcheck al dat het wel eens een memorabele avond kon worden. BluesMotel pakt het publiek direct stevig vast en blijkt dit de rest van de avond vol te houden. Natuurlijk horen we het repertoire van de CD, die trouwens helemaal uit covers bestaat. Zanger Kevin gaat los tijdens de song I'm Free en lijkt ons duidelijk te willen maken hoe hij in het leven staat. Als de band afsluit met One Bourbon, One Scotch is Vreedenblues, in positieve zin, helemaal aan flarden gespeeld. De vraag, welke band gaat dit feest overtreffen?, blijft na afloop in mijn hoofd hangen. Eens zien welke band daarin gaat slagen. De volgende Vreedenblues avond is op 19 februari waarbij Lightnin' Guy & The Mighty Gators het kleine café aan zullen doen. Kom op tijd want vol=vol.
Na een ongelooflijk heerlijk jaartje liveblues in het kleine maar zo gezellige Willem Slok, ontmaagden we 2011 met een zeer bekwame Nederlandse bluesman.
Tijdens Jazz in Duketown in 's-Hertogenbosch, heb ik Hein voor het eerst zonder zijn vaste band zien optreden en wist onmiddellijk dat dat goed onthaald zou worden door het selecte gezelschap bluesjunkies in Utrecht.
Al vanaf het begin van de eerste set, weten Jan en Hein iedereen tot het gaatje te boeien door heerlijk ontspannen door hun, met chicago-sound doorspekte, semi-akoestische repertoire heen te rollen. Het ene nummer vloeit naadloos over in het volgende waarbij ze het publiek nauwelijks de kans geven om hun een welverdiend applaus toe te doen komen.
Op die manier ontstaat er al snel een vertrouwde "Jukejoint"sfeer waarbij het publiek, ondanks dat de muziek op een respectabel volume wordt gepresenteerd, zich uiterst aandachtig en respectvol uit jegens het duo.
Met zijn, licht hese, met blauwe noten uitgeruste stem en zijn, naar mijn mening, terechte Dutch-Blues-Award-genomineerde gitaarspel weet Little Boogie Boy de avond waanzinnig lekker tot het einde te dragen.
Met die klanken nemen we dankbaar afscheid van het duo en treuren wederom dat de stekker er voor twaalven uit moet. We zijn niet al te neerslachtig, aangezien we met z'n allen weten dat volgende maand, er gewoon weer een avond Vreedenblues zal zijn, zoals iedere eerste zaterdag van de maand tot aan de zomer. http://www.littleboogieboy.nl/ Boogie, blues, bluesrock en roots, Sugar Mama beheerst en
speelt het allemaal.
De band bestaat al sinds 1986 is allang geen onbekende meer
in het Nederlandse bluescircuit. Ze hebben in die jaren gespeeld voor tv & radio. Ook
speelde ze in het voorprogramma van de legendarische Rory Gallagher. Bovenal hebben zij menig kroeg en festival in Nederland op
zijn kop gezet. Na het verschijnen van hun CD ‘Don’t
Fade Away’ schreef het vooraanstaande muziekblad “OOR” het volgende: Een echte
live band die elke pub om tovert in een zweterig muziek hol. Uit Engeland
kwamen de volgende lovende kritieken: deze band bewijst dat, in ieder geval in
Nederland, the Blues is Alive and Kickin’. Timo Gross
Tekst: Gerrit Harmsen / Foto’s: Marcel Wolthers
Op naar de elektrische finale voor de rest van de avond. Swingen, meezingen, klappen, joelen, dat is wat deze heerlijke band voor elkaar heeft gekregen. Rond 23.30 kondigt Timo zijn laatste nummer aan en dan is de spanning al te voelen. De Willem Slokkers gaan het niet laten gebeuren dat dit echt de laatste song is. Zugabe, Zugabe, okay dan, na de cover Some Kind Of Wonderful sluit Timo af met het alom bekende Redhouse. En dan……..! Zugabe…
28 mei: Timo Gross Band – De Piek, VlissingenTough'n Tender
5 maart 2011 Vreedenblues
De angst dat de bluesjunkies uit Utrecht misschien een overdosis aan Blues hadden opgelopen in de afgelopen periode bleek bijna geheel ongegrond. Vanaf het 21:00 liep de gelagkamer van Slok weer knus vol met bekenden en ook nieuwe gezichten. Dat deze band vooral uiterst kundig is in blues met een stevige portie Texaanse pepers blijkt wel als ze van start gaan met het aanstekelijke “Looking out the window” bekend van de trendsetter Stevie Ray Vaughan. Nu moet je van goede huize komen om bij dit soort blues de gitaar op een juiste wijze weten te hanteren maar het blijkt al gauw dat “man met de pet” Ber van Zanen daar zijn hand nauwelijks voor omdraait. Ook plezierig om te zien is, dat hij een prima vermogen heeft om zijn hele lichaam en mimiek in dienst te stellen van zijn overduidelijke passie voor het instrument. Ondersteund door een prima ritmesectie, verzorgd door Ed Bothoff en Frans van Rooijen, wordt het al gauw duidelijk dat we een aantal uurtjes lekkere “Tough’n Tender-Shuffle-Time” tegemoet gaan.
goed te bewerken. Daarnaast weet hij ook nog eens prima zijn weg op de mississippi saxofoon a.k.a. de geliefde bluesharp, wat een welkome bijdrage is aan deze energieke band.
23 april – Café De Slok, Ede
30 april t.b.a. – Zoetermeer, locatie t.b.a.
30 april – Grandcafé 70’s 80’s, Almere
4 juni – Wesp, Zoetermeer (Zoetermeer Blues)
7 mei – Bluescafé Apeldoorn, Apeldoorn
23 september – De Rode Pimpernel, ‘s-Hertogenbosch
23 oktober – Café De Peuk, Bussum
Lightnin' Guy & The Mighty Gators
19 februari 2011 Vreedenblues
Op een stoel, met de lapsteel op schoot, opent Guy met de Hendrix cover Voodoo Chile de afsluitende set. Ook nu komen er weer verschillende songs van de laatste CD voorbij, o.a. No Time To Waste, zodat deze volledig te horen is geweest. Daarbij worden we uiteraard verwent met enkele oudjes zoals Gator Bop, Hipshake, Bon Ton Rouler, Gone Pecan en hoewel niet op de setlist, de kraker Do That Boogie. Als Guy zich met gitaar, en ook een keer met bluesharp, tot schrik van de barkeeper balancerend op de bar begeeft gaat Vreedenblues helemaal los. Als rond de klok van twaalven de laatste noten geklonken hebben is Guy nog steeds druk bezig. Verkochte CD's moeten immers worden voorzien van een handtekening.
Na langdurig met Lightnin Guy & The Mighty Gators in contact te zijn geweest over een speeldatum en het afgelaste optreden van december blijkt het lange wachten vanavond ruimschoots de moeite waard geweest. 
Lightnin'Guy & The Mighty Gators – 4 juni Bluesfestival, Zoetermeer
Lightnin'Guy & The Mighty Gators – 27 augustus, Bluesfestival, Culemborg
BluesMotel – 5 februari 2011
De manier waarop de band hier invulling aan geeft is echter geweldig. Een heerlijke bluesharp en zangstrot van Kevin, fijn afwisselend gitaarwerk van Micha en Tim, de stuwende bass van Hans en drums van Frank maken een energie los waarbij je het gevoel hebt bij een bruisend bluesfeest terecht te zijn gekomen. De wisselwerking tussen publiek en band laten de temperatuur snel oplopen en het café zou zo een dampende en zwetende oude jukejoint kunnen zijn. Krakers als Key To The Highway, Built For Comfort, Hoochie Coochie Man, Spoonful, Long Distance Call, en Shake Your Money Maker zetten het café op zijn kop.
Het optreden op een groot bluesfestival de komende zomer zal voor BluesMotel een steun in de rug zijn om definitief door te gaan breken. Deze band nog niet gezien? Ga kijken, deze heren serveren een bord gevuld met een Michelin ster aan blues.
Little Boogie Boy – 8 januari 2011
Wie durft te beweren dat we geen authenticiteit in ons land hebben als het gaat om muzikanten die de Blues weten te dragen in de traditie van onze Amerikaanse voorbeelden, slaat wat mij betreft de plank volledig mis.
Dat ervoeren ook de bezoekers van de Vreedenblues avond in Utrecht als geen ander, toen Hein Meijer a.k.a. Little Boogie Boy, bijgestaan door zijn vaste en zeer vakbekwame basgitarist Jan den Boer om 21:00 van start gingen met, wat later bleek, een zalige avondje roots'n'blues.
Dit toont wederom aan dat niet alles hard-harder-hardst neergezet hoeft te worden om een indruk achter te laten bij de bezoekers van een live-evenement.
De enige ingrediënten die je nodig hebt is publiek dat speciaal komt voor een avondje muziek en artiesten die ze dat maar al te graag willen geven.
Zo af en toe worden er tussen de beide heren mondeling wat akkoorden uitgewisseld, waar Jan den Boer zijn houvast prima in weet te vinden. Daardoor krijg ik nog eens extra respect voor deze bassist die nergens merkbaar een steek laat vallen ondanks het fijne, losse karakter van de nummers. 
Er staan nog steeds twee, met snaren en hals uitgeruste, sigarenkistjes op het podium en lichte paniek breekt er bij me uit. Aangezien ik er naar uitgekeken heb om deze zelfbouw gitaren in actie te zien vraag ik vlak voor de afkondiging aan Hein of hij er nog iets voor voelt om een nummertje cigarbox weg te geven. Hij fluistert me toe dat ze niet gestemd zijn, ik zie geen probleem en maak een verlengd afkondigingspraatje om hem wat tijd te geven.
Het publiek is ook geduldig en wordt al gauw beloond met een knallende toegift. Zo zie je maar weer, het maakt niet uit of je een gibson van 4800 euro bezit of een gitaar maakt uit een aantal sympathieke stukjes wegwerphout, de ware muzikant weet overal, zonder blikken of blozen, muziek uit te toveren. 
Op 5 februari zal Bluesmotel zich van haar beste kant laten zien en ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat ze er enorm veel zin in hebben.
Ook hebben we en verassing voor alle trouwe bluesjunkies: op 19 februari zal er een extra optreden van Lightnin' Guy & the Mighty Gators plaatsvinden wegens het eerder wegvallen door barre weersomstandigheden.
Sugar Mama – 6 november 2010
Boot Hill
Boot Hill bezorgt Vreedenblues een topavond
( Tekst: Gerrit Harmsen / foto’s: Marcel Wolthers )
Na Duketown Slim in september mocht de band uit Westervoort op zaterdag 2 oktober officieel aftrappen voor het 2de seizoen Vreedenblues. Hoewel de heren wisten dat Café Willen Slok een klein kroegje is blijkt men toch enigszins verbaasd als ze de daadwerkelijke afmetingen zien waar men moet spelen. Dichter op het publiek is bijna niet mogelijk. Wederom werd er strak om 21.00 gestart met de eerste set voor een redelijke gevuld Café.
Men opent met lekkere swingblues wat bijdraagt dat heel voorzichtig de eerste voetjes heen en weer schuifelen. Gezien het feit dat er steeds meer mensen binnen druppelen kan het niet anders dat de songs die worden gespeeld erg aanstekelijk zijn. Met o.a. de nummers, Let Me Sleep, Crossroads, Pack It Up, Bullfrog Blues en Boot Hill is het rond tienen tijd voor een kleine pauze. Na een verfrissing en een sigaretje blijkt het dan al weer tijd voor de 2de set.
Met de opener ‘Laundromat’ gaat men iets steviger van start. Ook nu weer is het genieten geblazen en de band staat inmiddels in een overvol café te spelen. Met Walk In My Shadows, Stone Free, Roadhouse Blues, La Grange, Messing With The Kid en de meezinger Allright Now heeft de viermansformatie het Vreedenblues publiek helemaal te pakken. Ook gaan de handen op elkaar als Imco Ceelen nog even aansluit om een nummertje mee te belazen op de bluesharp. Tevens is het leuk om te zien dat de mensen ook Boot Hill weten te raken want de heren staan zichtbaar te genieten van het enthousiasme wat over hen heen komt. Met deze band ga je een prima avond tegemoet. De complimenten heren!
De volgende Vreedenblues avond is op zaterdag 6 november 2010 en dan heeft Sugar Mama de uitdaging voor zich liggen om er net zo’n geslaagde avond van te maken.
Duketown Slim
( Tekst : Jeroen Bakker ; Foto’s : Marcel Wolthers )
Wie zondagmiddag rond een uur of vier toevallig de smalle Korte Koestraat in het centrum van Utrecht bewandelde werd verwelkomd door het geluid van verfijnde, authentieke rootsblues. De akoestische klanken hebben een behoorlijk donker geluid en moeten toch zeker aan een Amerikaanse bluesman toebehoren die goed bekend lijkt te zijn met de erfenis van Robert Johnson. Uit nadere kennismaking blijkt dat het hier om een Nederlandse bluespurist gaat die wereldberoemd is in Den Bosch en omstreken. ‘Kan ik een goudgele versnapering krijgen? Ik heb een droge keel’ klinkt het in Café Willem Slok.
Het is Imco Ceelen, beter bekend als Duketown Slim en hij heeft dorst. Het is niet de eerste keer dat Duketown Slim hier speelt en het is ook niet de eerste keer dat Jimmie Roger’s You Got Me Runnin’ hier klinkt. Slim doet het allemaal alleen.
De fonkelnieuwe National Guitar klinkt zoals het toen klonk en uit alles blijkt dat deze Brabander als geen ander begrijpt hoe de traditionals behandeld moeten worden. Met de linkerhand wordt het prachtige exemplaar bespeeld terwijl de rechtervoet het ritme aangeeft en de harmonica wordt gebruikt. Toch is de stem het absolute handelsmerk waarmee het publiek bespeeld, vermaakt en soms betoverd wordt. Zijn donkere, rauwe stemgeluid heeft soms een sinister en bezwerend tintje. Wanneer Slim Hangman’s Blues begint horen we de Utrechtse kerkklokken galmen. ‘Churchbells Blues? Somebody’s probably killed’ vermoedt Slim. Iets luchtiger gaat het er aan toe in Down In The Alley waarin allerlei ondeugende zaken worden besproken. De blues is natuurlijk ook een bron van ellende waarin niet zelden iemand een vergiftigde whiskey kreeg aangereikt. Deze bluesman bekommert zich in de aankondiging van het zelfgeschreven No No No over hedendaagse serieuze kwesties als de olieramp in de Golf van Mexico. Te moralistisch? Welnee joh, de hele kroeg brult het vrolijke Hey Bartender uit volle borst mee en vermaakt zich opperbest. De vriendelijke barcrew wordt zelfs even in de schijnwerpers gezet en Slim predikt vervolgens de The Power of the Gospel.
Het is tenslotte zondag maar de maandag komt nu toch angstig dichterbij. Het leed wordt verzacht met het prachtige Stormy Monday van T-Bone Walker.
Terwijl op een modern TV-scherm prachtige oude foto’s uit de geschiedenis van Utrecht voorbijgaan met onder meer afbeeldingen van een beroemde Utrechtse Anton die zojuist is overleden krijgt Slim assistentie van een andere grote Anton. Deze is echter alive and kicking en speelt de bluesharp op niet onverdienstelijke wijze. Het ongeloof is groot als bekend wordt dat deze nog maar heel kort geleden zijn eerste harp heeft aangeschaft. Je bent nooit te oud om te leren en de blues blijkt maar weer eens voor alle leeftijden geschikt te zijn.
Bas de Haan,
waardig afsluiter 1ste seizoen Vreedenblues
(door Gerrit Harmsen)
Vreedenblues had als afsluiter van het seizoen Bas de Haan weten te strikken. De temperatuur en de kwartfinale van het voetbal hadden zo maar een spelbreker kunnen zijn. Niks bleek minder waar. Met een vindingrijke oplossing was er zowel binnen als op het terras te genieten van deze Nederlandse bluesjongen. Een heerlijk zwoel zomeravondje en een vol Vreedenblues was het resultaat van de keuze semi-akoestisch te versterken.
Met eigenbewerkingen van grote krakers, zoals ‘Black Betty’ , Some Kind Of Wonderful, Sympathie For The Devil, en songs van eigenhand werd er geboeid geluisterd naar de stampende, grommende, gitaar en bluesharp spelende Bas.
Naast Engels kwamen zijn Nederlandstalige songs gelukkig ook aan bod. Bijna alle nummers van zijn laatste CD “Die Jongen Van De Overkant” werden de ether in geslingerd. Positief verschil is dat deze songs live nog meer in kracht toenemen. De zang en uithalen van Bas zijn op momenten zo sterk dat het bomvolle terras publiek er niet om heen kan om op gepaste wijze Bas toe te juichen.
Rond 23.30 komt er dan toch een einde aan de laatste bluesavond van dit seizoen. Het enthousiaste publiek krijgt Bas zover nog één nummer als toegift te spelen. En jawel, hij gaat in op het verzoek om nog 1x ‘Dronken Op De Bank’ te spelen.
Het initiatief Vreedenblues zal in ieder geval een 2de seizoen in gaan. Deze keer zullen we starten op een zondagmiddag 12 september waar Imco Ceelen tijdens de Utregse Uitmarkt het seizoen zal openen. Hierna zijn de Vreedenblues avonden weer gewoon op de eerste zaterdag van de maand. We kunnen nu al wel verklappen dat de bluesband ‘Boothill’ op 2 oktober Café Willem Slok op zijn kop wil zetten.
Slow Blow Fuse – 12 juni 2010
Het was zaterdag een schitterende dag in het centrum van Utrecht. Veel mensen bevonden zich op een zonnig terrasje in hooggeëerd gezelschap van een alcoholische versnapering of zaten aan de televisie gekluisterd vanwege de wedstrijd Engeland tegen USA.
Voor Slow Blow Fuse dus een fikse klus om, stipt om 21:00 uur, de aftrap te verzorgen in ons geliefd cafeetje, de Willem Slok.
De vijfde editie van het VreedenBlues-programma maakte, voor het eerst in het seizoen, qua animo dan ook een moeizame start door. Gelukkig was daar niets van te merken in het enthousiasme van deze bossche band. Doorgewinterde bluesman Big Bo, mondharmonicavirtuoos Ruurd van der Vegt, stuwende bassist Peter Zerner en de altijd vrolijke Paul Delforterie achter het het drumstel, gaven ons vol overgave een stevig stukje bluesrock om op te knabbelen.
Er werdt wel een nieuw record neergezet aan de bovenkant van het geluidsniveau in deze kroeg maar met deuren en ramen gesloten was het gelukkig net te doen zonder de buurt van de leg te krijgen.
In de loop van de avond kruipen de voetballiefhebbers en de terrashangers er toch nog knus bij en kijgt de band eindelijk de aandacht dat ze verdient. Op het menu staan een hoop nummers van hun, inmiddels al uit 2005 stammende, cd “Let me in” waarmee ze aantonen, best een eigen sound te hebben maar toch nog eerlijk in de blues te zijn verankerd. Een slowblues als “the Bottle” klinkt zoals een slowblues moet klinken en de uptempo, frivole liveknaller “the Harpman” krijgt de knuistjes toch weer aan het klappen. Zeker bij het laatstgenoemde nummer blaast Ruurd van der Vegt zijn mississippi saxophone tot een nieuw hoogtepunt.
Ook Bo Brocken (Big Bo) speelt, ondanks het feit dat hij na wat gerommel aan de potmeters, zijn versterker naar een wat subtieler volume moet draaien, de boel vol passie aan elkaar. Ik ben eigenlijk al wat jaartjes niets anders van hem gewend maar het kan me toch iedere keer weer opnieuw bekoren.
Ook Peter en Paul laten zien dat ze, in een kleine kroeg met een wat lager volume, een aanstekelijke basis neer kunnen leggen.
Het was opnieuw een aangenaam feestje in “Slok”. Zelfs mede-organisator Gerrit Harmsen heeft zijn authentieke portie “Boogie” gekregen en kon zijn voetjes wederom niet in bedwang houden. (Ja Gerrit het blijft een verslaving he...).
Ik wil langs deze weg alle vaste bezoekers maar ook de nieuwe gezichten van de avond hartelijk bedanken voor alle aandacht en genot. Ik heb zelfs kennis mogen maken met de heren van Blues in Wijk. Gezellig om geheel in de traditie van VreedenBlues achteraf nog even akoestisch met jullie te hebben kunnen doorzakken. Ik zou zeggen, de volgende keer zijn jullie weer van harte welkom, mits er weer een harmonica in de binnenzak gestoken zit....
Imco Ceelen & Friends - 01 mei 2010
Na 2 dagen Oranjefeest had Café Willem Slok inmiddels zijn 4de Vreedenblues avond. De onbekende Imco Ceelen mocht na ‘Charles Adrian’, Doug Macleod en Bas Paardekooper, de vermoeide feestgangers trakteren op een fijne avond blues. Zoals altijd in de Willem Slok werd er precies om 21.00 gestart. Gewapend met gitaar en bluesharp startte Imco met een akoestische set van 45 min waar vooral de traditionele Rootsblues door het café schaalde.
Uiteraard hebben we het dan over “Robert Johnson” en aanverwanten. De performance die wordt neergezet door Imco blijkt de aanwezigen dermate beet te pakken dat allen muistil zijn om maar niks te hoeven missen van de nummers die langs komen. Tussen de songs door breekt het lawaai echter goed los om Imco toe te schreeuwen. Na 3 kwartier Imco solo zit het begin van de avond erop en start er na de pauze een heuse bluesjam. Samen met wat vrienden is er inmiddels een band gevormd om de rest van de avond vol te spelen.
Als dan ook nog Bas Paardekooper Café Willem Slok komt binnen lopen en zich bij de band aansluit staan er een stel muzikanten die er zin in blijken te hebben.
Onder leiding van Imco groeit de avond uit tot een heerlijk bluesfeest waar de nodige klassiekers aan ons voorbij trekken. De band wisselt regelmatig van samenstelling en weet toch steeds te boeien. Ook Micha van “BluesMotel” speelt nog even mee. Rond twaalven worden helaas de stekkers uit de stopcontacten getrokken en lijkt er een einde gekomen aan deze avond. Als later duidelijk wordt dat Imco en Bas samen nog wat akoestische nummers de zaal in slingeren blijven de mensen nog even hangen om na later zou blijken tot in de late uurtjes nog even te genieten van alweer een heerlijke VreedenBlues avond.
Mij rest nog Imco Ceelen erop te attenderen eens een myspace pagina aan te maken zodat meer bluesliefhebbers met hem kennis kunnen maken…
Bas Paardenkooper & the Blew Crue - 3 april 2010
In dit kleine café, slechts 5 minuten lopen van Utrecht Centraal Station, hoopt men de blues in de Domstad weer nieuw leven in te blazen. Café Willem Slok pakt de handschoen op en presenteert alweer zijn derde bluesavond dit jaar. Tot en met 3 juli 2010 is er een maandelijkse bluesavond op de zaterdagavond.
Het werk van de band is onder andere geïnspireerd door Stevie Ray Vaughan, Walter Trout en Jimi Hendrix en laat zich het beste omschrijven als Amerikaanse Bluesrock. Het repertoire bestaat uit het te verwachten stevigere werk alsmede prachtige melodieuze ballades. Ook speelt Bas composities van eigen hand, deze vormen samen met covers van de eerder genoemde namen de perfecte basis voor spetterend en verrassend gitaarwerk.
Inmiddels heeft Bas aangetoond een van Neerlands grootste blues-rock talenten te zijn. Dit talent werd erkend door Walter Trout die Bas dan ook uitnodigde voor een jamsessie tijdens een van zijn optredens in zijn tour van november 2009. In december tourde Bas & Band nog samen met Eric Steckel voor uitverkochten zalen. Op 11 april is de presentatie van zijn eerste volwaardige album in Zoetermeer. De kans is dan ook groot dat Café Willem Slok hier al uitgebreid kennis mee gaat maken.
Doug Macleod - 3 april 2010
Doug Macleod is een singer-songwriter in de Amerikaanse traditie. Hij is een reizende kunstenaar die schrijft en originele liedjes zingt die zijn gebaseerd op zijn eigen leven en ervaringen. Hij leerde van de oude meesters, leefde de muziek, overleefde het leven en drijft voort op een waardevolle traditie.
Macleod is bekend om zijn uitstekende songwriting, gitaar tovenarij, warme soulvolle zang, humor en onvergetelijke live-optredens.
Net als de oude meesters die het hem leerde brengt Doug muziek tot leven. Hij doet dit met een ongrijpbare kwaliteit van eenvoud en een scherp besef van wat het belangrijk is. Er is een filosofisch en helende kant aan de muziek van Macleod en zijn verhalen. Volgens sommige levert die een bijdrage om de ontberingen van het leven te overwinnen. Muziek die dan ook om aandacht vraagt van de aanwezigen. Luisteren i.p.v. kroegen gekwebbel.
Charles Adrian - 6 februari 2010
Afgelopen zaterdag 6 februari was het dan zo ver. De eerste Vreedenblues avond in Café Willem Slok te Utrecht. Het kleine café tracht de blues weer terug te brengen in de stad. Dit heeft geresulteerd in minimaal een 6-tal maandelijkse bluesavonden.
Aan Charles Adrian de eer om Vreedenblues af te trappen. In de Willem Slok hoef je geen uur te wachten als er aanvang 21.00 staat. Precies op tijd start de band voor een matig aantal toeschouwers. Tijd is tijd, bleek voor velen even wennen te zijn. De laatkomers hebben wat gemist. Prettig voor de band dat ze uiteindelijk voor een goed gevulde Willem Slok hun optreden mochten voortzetten. Dit deed deze prima 3-mans formatie dan ook met verve. Vleugjes soul, roots, blues en vooral de boogie zorgde voor een swingend geheel.
Aangestoken door de band en o.a. de cover ‘Ain’t No Sunshine’ groeide het optreden van Charles Andrian dan ook uit tot een intiem dansfeest. Ook het inhaken met bluesharp van Imco Ceelen bracht veel enthousiasme te weeg. De muzikanten maken dan ook een verontwaardigde indruk al ze rond twaalven tot stoppen worden gedwongen. Een heerlijke avond! Hopelijk zien we deze prima band nog een keer terug in de Willem Slok.
